دو چندان جور ، جان چندان کشيد از عمر ِ دلگيرم 
 که از عِقد ِ چهل نگذشته ، چون هشتاديان پيرم 
روان تنها و دشمنکام، و بر دوشم قلم چون دار
مگر با عيسي ِ مريم غلط کرده ست تقديرم ؟
چو عيسي لاجرم - تجريد را - در ترک ِ آسايش
به نُه گنبد رسيد و هفت اختر ، چار تکبيرم
ز حسرت يا جنون ، بر خود نهم تهمت که : آزادم 
به قدّ ِ صياد بگشايد چو زنجيرم 

پشت هر پنجره ، ديوار، دلت می آید؟

من و تنهايي و تکرار، دلت می آید؟

تو فقط سعي بر آني که مسافر باشي

چشم من در پي اصرار دلت مي‌آيد؟

من کمي تلخ، مرا خط بزن از زندگی ات

جاي من فاصله بگذار، دلت مي‌آيد؟

من کمي تلخ، کمي شاعر عاشق پيشه

بر من اين تلخي بسيار دلت مي‌آيد؟

آه سخت است مخواه اينکه بگويم که برو

که خداوند نگهدار، دلت می آید؟

پشت هر پنجره لبخند و غزل زيبا نيست؟

پشت هر پنجره، ديوار، دلت مي‌آيد؟

تا صبحدم به یاد تو شب را قدم زدم
آتش گرفتم از تو و در صبحدم زدم

با آسمان مفاخره کردیم تا سحر
او از ستاره دم زد و من از تو دم زدم

او با شهاب بر شب تب کرده خط کشید
من برق چشم ملتهبت را رقم زدم

تا کور سوی اخترکان بشکند همه
از نام تو به بام افق ها ،‌ علم زدم

با وامی از نگاه تو خورشید های شب
نظم قدیم شام و سحر را به هم زدم

هر نامه را به نام و به عنوان هر که بود
تنها به شوق از تو نوشتن قلم زدم

تا عشق چون نسیم به خاکسترم وزد
شک از تو وام کردم و در باورم زدم

از شادی ام مپرس که من نیز در ازل
همراه خواجه قرعه ی قسمت به غم زدم

حسین منزوی

خيال خام پلنگ من به سوی ماه جهيدن بود
و ماه را ز بلندايش به روی خاک کشيدن بود

پلنگ من ـ دل مغرورم‌ـ پريد و پنجه به خالی زد
که عشق ـماه بلند من‌ـ ورای دست رسيدن بود

گل شکفته خداحافظ، اگر چه لحظه‌ی ديدارت
شروع وسوسه‌ای در من، به نام ديدن و چيدن بود

من و تو آن دو خطيم آری، موازيان به ناچاری 
که هر دو باورمان ز آغاز، به يک‌دگر نرسيدن بود

اگرچه هيچ گل مرده، دوباره زنده نشد اما
بهار در گل شيپوری، مدام گرم دميدن بود

شراب خواستم و عمرم، شرنگ ريخت به کام من 
فريب‌کار دغل‌پيشه، بهانه‌اش نشنيدن بود

چه سرنوشت غم‌انگيزی، که کرم کوچک ابريشم
تمام عمر قفس می‌بافت، ولی به فکر پريدن بود

با بغضِ کودکانه پُر از حرف و خسته اند

آنها که مثل من به حقیقت نشسته اند

تردید می کنی، و من از یاد می روم

این روزها جماعت عاشق دو دسته اند:

آنها که تا ابد به یقین فکر می کنند

آنان که دل ، به دل دلِ تردید بسته اند

من از تبارِ پاکِ یقینم، اگر مرا

یارانِ شک زِ ایل و تبارم گسسته اند

بیهوده خیره ای به رخ پرفریب خود

آیینه ها دمی به کسی دل نبسته اند

امروزِ روز طاقتِ دل ها زیاد نیست

یک روز بسته اند و به یک سوز رسته اند!

عیب از تو نیست این که بمن دل نمی دهی

آیینه ها همیشه دلم را شکسته اند...

اما تو باز هم

ترديد مي‌كني و ...

من از ياد مي‌روم...

ژنده‌پوشي طلب برهان كرد

شاعري شعري گفت

عاشقي آه كشيد

عارفي هو هو كرد

تاجري، دسته‌چكش را رو كرد!

سيدحسن حسيني

گردون نگري ز قد فرسوده ي ماست

جيحون اثري ز اشک پآلوده ي ماست

دوزخ شرري ز رنج بيهوده ي ماست

فردوس دمي ز وقت آسوده ي ماست

گويند مرا كه دوزخي باشد ، مست

قولي است خلاف ، دل در آن نتوان بست

گر عابد و زاهد به دوزخ باشند،

فردا بيني بهشـت همچون کف دست!

از مـن اثري ز سعي سـاقي مانده است

وز زمزمه عطر اقاقي مانده است

از بـاده  دوشــين قــدحي بـيش  نــمـاند

از عـمر نـدانم که چه باقي  مانده است

افسوس كه بي فايده ، فرسوده شديم

وز داس سپهر سرنگون ، سوده شديم

دردا و ندامتا كه تا چشم زديم،

نابوده ، به كام خويش ، نابوده شديم

از جمله ي رفتگان اين راه دراز

باز آمده اي كو كه به ما گويد راز؟

كان بر سر اين دو راهه از روي نياز،

چيزي نگذاريد كه نمي آييم باز!

خبرت خرابتر کرد، جراحت جدايي

چو خيال آب روشن که به تشنگان نمايي

 تو چه ارمغاني آري که به دوستان فرستي

چه ازين به ارمغاني که تو خويشتن بيايي

بشدي و دل ببردي و به دست غم سپردي

شب و روز در خيالي و ندانمت کجايي

تو جفاي خود بکردي و نه من نمي‌توانم

که جفا کنم وليکن نه تو لايق جفايي

چه کنند اگر تحمل نکنند زيردستان

تو هر آن ستم که خواهي بکني که پادشاهي

دل خويش را بگفتم چو تو دوست مي‌گرفتم

نه عجب که خوبرويان بکنند بي‌وفايي

سخني که با تو دارم به نسيم صبح گفتم

دگري نمي‌شناسم تو ببر که آشنايي

من از آن گذشتم اي يار که بشنوم نصيحت

برو اي فقيه و با ما مفروش پارسايي

تو که گفته‌اي تحمل نکنم جمال خوبان

بکني اگر چو سعدي نظري بيازمايي

در چشم، بامدادان به بهشت برگشودن

نه چنان لطيف باشد که به دوست برگشايي

با تو ميخندم ... در خودم / مي ريزم ........

گوش‌ت / بدهکار ِ اشک هاي من نباشد .....

اين حرف ها / براي نگفتن است 

من هواي آبرويت را / باراني هم که باشم دارم

روي آن شيشه تبدار تو را "ها" کردم

اسم زيباي تو را با نفسم جا کردم

حرف با برف زدم سوز زمستاني را

با بخار نفسم وصل به گرما کردم

شيشه بد جور دلش ابري و باراني شد

شيشه را يک شبه تبديل به دريا کردم

عرقي سرد به پيشاني آن شيشه نشست

تا به اميد ورود تو دهان وا کردم

در هواي نفسم گم شده بودي اي عشق

با سرانگشت ، تو را گشتم و پيدا کردم

با سرانگشت کشيدم به دلش عکس تو را

عکس زيباي تو را سير تماشا کردم

و به عشق تو فرآيند تنفس را هم 

جذب اکسيژن چشمان تو معنا کردم

باز با بازدمي اسم تو بر شيشه نشست

من دمم را به اميد تو مسيحا کردم

پنجره دفترم امروز شد و شيشه غزل

و من امروز بر اين شيشه تو را "ها" کردم

آن قدر آه کشيدم که تو اين شعر شدي 

جاي هر واژه، نفس پشت نفس جا کردم

اينک اي شعر مه آلوده خداحافظ تو

ختم اين شعر نفسگير در اينجا کردم